Rodzice, miejsce i czas
Był synem genialnego rzymskiego generała Konstansa Chlorusa i jego matki, Świętej Heleny. Urodził się około roku 280 n.e. Jego siedziba nie jest jasno określona. Są tacy, którzy twierdzą, że jest to w Tarsie lub Naesus, w pobliżu Dardaneli, Aten lub Yorku w kraju angielskim lub gdziekolwiek indziej. Wydaje się, że wychował się na polach bitew i nauczył się od ojca nie tylko sztuki wojennej, ale także mądrości kierowania poddanymi i współczucia wobec chrześcijan. Z relacji jego ojca wynika, że gdy był namiestnikiem krajów angielskich i Galii (Francja), otrzymał polecenie zaatakowania chrześcijan.
Co do niego, nie skazał ani jednej osoby na śmierć za to, że był chrześcijaninem, chociaż sam nie był chrześcijaninem. Podlegli mu władcy, którzy samodzielnie zaatakowali niektórych chrześcijan, zostali wkrótce przez kilku z nich zatrzymani. Jeśli wielu jego oficerów i sług było chrześcijanami, dał im wybór między złożeniem ofiar bożkom a utratą pracy i łaski u niego. Niektórzy z nich przedłożyli swoje interesy nad wiarę i poświęcili się. Od tego momentu gardził nimi i zwalniał ze swojej służby, gdyż twierdził, że ci, którzy faworyzują własne interesy i zdradzają swego Boga, nie mogą pozostać Mu wierni. Dlatego zachowywał tych, którzy trzymali się wiary i Chrystusa. Tym, a nie innym, ufał sobie i swoim rządom. Ze strony cesarza Teokulzjana przybyli także ambasadorzy, zarzucając mu, że twierdzi, że jego skarb państwa jest pusty i że nie dbają o publiczne pieniądze. Dał im trochę czasu, po czym rozgłosił wśród znajomych i ludzi wiadomość, że potrzebuje pożyczyć pewną sumę pieniędzy, aby po kilku dniach wrócić do nich. Natychmiast jego dom napełnił się złotem, srebrem i kosztownymi klejnotami. Kiedy posłał po ambasadorów, byli zdumieni, więc poprosił ich, aby złożyli świadectwo o tym, co widzieli, i że miłość i bogactwo ludu dla księcia są największym skarbem. Doniesiono również, że Konstans, ojciec Konstantyna, bardzo współczuł biednym chrześcijanom. Niektórzy twierdzą, że zanim wziął ostatnie tchnienie, wierzył w jednego Boga.
هذا عن أبيه، أما عن أمه هيلانة فالأقوال عن نشأتها عديدة لعل أبرزها أنها الابنة الوحيدة ل”كول” الملك الإنجليزي الذي إليه يُعزى بناء أسوار مدينة كولشستر وتجميلها. منه، كما قيل، استعارت هذه المدينة أسمها. وهي الزوجة الأولى لقسطانس كلور وقسطنطين هو ابنها البكر. ويبدو من أفسافيوس القيصري صاحب “تاريخ الكنيسة”، أنها لم تصر مسيحية إلا بعد أن حقق قسطنطين، ابنها النصرة العجائبية على أعدائه. ويبدو انه سلكت في الكمال المسيحي بجد كبير، لا سيما في التقوى وعمل الإحسان. وروفيينوس المؤرخ يقول عن إيمانها وغيرتها المقدسة أنهما لا مثيل لهما. كذلك أكد القديس غريغوريوس الكبير، في القرن السادس الميلادي، أنها أشعلت النار عينها التي اشتعلت فيها، وذلك في قلوب الروم. كانت تتناسى قدرها كإمبراطورة فتبادر إلى مؤازرة الكنائس وتسلك بين الناس بلباس عادي متواضع. صارت أماً للمحتاجين والمضنوكين. بنت الكنائس وأغنتها بالزينة والآنية الثمينة.
Pod opieką tych dwojga cnotliwych rodziców Konstantyn dorastał w szlachetnych przymiotach, szlachetności w postępowaniu, hojności w kontaktach z innymi, uczciwości w sprawiedliwości i życzliwości dla potrzebujących. Był gotowy przebaczyć tym, którzy po nim byli do niego uprzedzeni złamali swoje brzemię, chyba że posunęli się za daleko. Te zalety, oprócz współczucia dla chrześcijan, były dla niego charakterystyczne, zanim poznał Chrystusa, a kiedy go poznał, zabrały mu i wzrosły.
Konstantyn spędził większość swojego życia w Nikomedii, wschodniej stolicy Cesarstwa Rzymskiego, jako więzień. Powodem tego jest to, że cesarz Dioklecjan mianował swojego ojca, Konstansa Chlorusa, Cezarem na Zachodzie, nad Wielką Brytanią, Galią i Hiszpanią. Aby zapewnić sobie bezpieczeństwo, przetrzymywał swojego syna Konstantyna – być może zgodnie z ówczesnym zwyczajem – jako honorowego więźnia w Nikomedii, ale pod nadzorem. Młodość Konstantyna spędziła w pogańskim środowisku w pałacu Dioklecjana, a po nim Galeriusza.
Niektóre z jego zalet:
قالوا عنه إنه كان مهيباً، صنديداً في المعارك. أخلاقه القويمة وجودته حببا به كل الذين عرفوه. وقد سما على سيرة المؤامرات والخسّة المعتادة في قصور الملوك. لكن مزاياه الطيبة حركت المحاسد، لا سيما غاليريوس قيصر الذي خشي جانبه وود لو يتمكن من التخلص منه بطريقة “بطولية” نظيفة. لذا كثيراً ما كان يُقحمه في معارك خطرة. لكن بتدبير الله، كان كل مرة يخرج منتصراً ويسمو رفعة في عيون الناس.
Czas konfliktów:
Wreszcie Konstantynowi udało się uciec przed ograniczeniami Galeriusza i szybko zwrócił się na Zachód. Jego ojciec był bliski śmierci. Ale przydzielono mu tron władzy na Zachodzie, a wojsko ogłosiło go cesarzem 25 lipca 306 r. W rezultacie w Yorku zmarł jego ojciec, a Konstantyn wdał się w konflikt z cesarzami i Cezarami, którzy chcieli rządzić zarówno Wschodem, jak i Zachodem. Najważniejszym z tych konfliktów była jego konfrontacja z Maksencjuszem, który przejął władzę w Rzymie od swojego ojca Maksymiana, a który był człowiekiem ciemiężycielem i bezczelnym. Mieszkańcy Rzymu szukali schronienia przed Konstantynem, którego stolicą było wówczas francuskie Arles. Wspiął się on na Alpy i z łatwością najechał miasta Włoch od północy, po czym kontynuował swój marsz, aż dotarł do przedmieść Rzymu, gdzie Maksencjusz zebrał siły, które tam zgromadziły. przewyższał liczebnie Konstantyna.
وقيل إن قسطنطين صعد إلى مكان عال وعاين أعداءه وعرف تفوقهم فارتبك. فإذا بصليب هائل يظهر في السماء عند الظهيرة، قوامه نجوم وحوله استبانت الكلمات التالية باللغة اليونانية: “بهذه العلامة تغلب”. ثم في الليلة التالية ظهر له الرب يسوع بنفسه وأوصاه بإعداد صليب ماثل للصليب الذي عاينه في الرؤيا وأن يرفعه بمثابة راية على راس جيشه. إذ ذاك تلألأت علامة الغلبة من جديد في السماء. فآمن قسطنطين من كل قلبه أن يسوع المسيح هو الإله الأوحد، خالق السماء والأرض، الذي يعطي النصرة للملوك ويرشد الكل إلى النهاية التي سبق فرآها من قبل كون العالم.
وهكذا ما أن طلع النهار حتى شرع قسطنطين في إعداد صليب كبير من الفضة وأعطى الأمر أن يُضع على رأس العسكر عوض النسور الملكية. وكعلامة للنصرة على الموت ونصباً للخلود. مذ ذاك أخذ قسطنطين يتعلم المسيحية وينكب باجتهاد على قراءة الكتب المقدسة. فلما دارت رُحى المعركة المصيرية عند جسر ملفيوس، المعروف اليوم ب”Ponte Mole” على بعد ميلين من رومية، في 28 تشرين الأول سنة 312م، حقق قسطنطين بنعمة الله وقوة الصليب، نصراً كاسحاً وغرق مكسنتيوس وضباطه في نهر التير.
دخل قسطنطين رومية دخولاً مظفراً فحيته الجموع بمثابة محرر ومنقذ ومحسن. وقد رفع راية الصليب فوق النُصب الرئيسية في المدينة، كما أقيم تمثال للإمبراطور حاملاً في يده الصليب بدل الرمح، علامة نصرة وشعار سلطان اقتبله من المسيح. وعند قاعدة التمثال جُعلت هذه الكتابة: “بهذه العلامة الخلاصية التي هي علامة الشجاعة الحق، أنقذت مدينتكم من نير الطاغي وأعدت للمشيخة وشعب رومية مجده السالف.
Konstantyn zwrócił chrześcijanom cały majątek, który wcześniej im skonfiskował Maksencjusz, zwrócił także wygnańców i uwolnił więźniów. Poinstruował poszukiwania szczątków męczenników poległych podczas wielkiego prześladowania. Chrześcijanie po tym zwycięstwie oraz po długotrwałych upokorzeniach i prześladowaniach mogli wyjść z cienia i cieszyć się opieką władcy. Kilka miesięcy później Konstantyn spotkał się w Mediolanie z cesarzem Licyniuszem Wschodu (313 r.). Obaj podpisali dekret, który położył kres prześladowaniom chrześcijan i pozwolił im swobodnie praktykować wiarę w całym imperium. Co stwierdzono w tym dekrecie:
“إذ أدركنا منذ زمن بعيد، أن الحرية الدينية يجب أن لا يُحرم منها أحد، بل يجب أن يُترك لحكم كل فرد ورغبته أن يتمم واجباته الدينية وفق اختياره، أصدرنا الأوامر بان كل إنسان من المسيحيين وغيرهم، يجب أن يحتفظ بعقيدته وديانته.. لذلك قررنا بقصد سليم مستقيم، أن لا يُحرم أحد من الحرية لاختيار واتباع ديانة المسيحيين، وأن تعطى الحرية لكل واحد لاعتناق الديانة التي يراها ملائمة لنفسه، لكي يُظهر لنا الله في كل شيء لطفه المعهود وعنايته المعتادة.
وعلاوة على ذلك نأمر من جهة أماكن المسيحيين الذين اعتادوا الاجتماع فيها سابقاً … إذا ظهر أن أحداً اشتراها إما من خزانتنا أو من أي شخص أخر وجب ردّها لهؤلاء المسيحيين من دون إبطاء ولا تردد، ومن دون مطالبتهم بتعويض. وإن كان أحد قد قبل تلك الأماكن كهبة وجب ردّها لهم بأسرع ما يمكن…
ولكي يعرف الجميع تفاصيل أوامرنا الرحيمة هذه نرجو أن تنشروا رسالتنا في كل مكان وتعلنوها للجميع…”
Św. Konstantyn ze swej strony nie tylko przyznał chrześcijanom wolność wyznania, ale także zaczął propagować chrześcijaństwo. Udzielanie kościelnej pomocy pieniężnej na budowę nowych kościołów i dekorowanie sanktuariów męczenników. Zwrócił także spowiednikom to, co zostało im wcześniej skonfiskowane. Oddał majątek męczenników, którzy nie mieli spadkobierców kościołowi. Przywrócił także szacunek biskupom, przyjął ich do swego stołu i wspierał rady lokalne w dążeniu do pokoju i porozumienia.
Ale podczas gdy światło prawdy zaczęło świecić w ten sposób, na Zachodzie ciemność pogaństwa i nadużyć nasiliła się nad Kościołem na Wschodzie. Maksymiusz z Daya był jednym z najzacieklejszych prześladowców chrześcijan. W kontekście walki o władzę powstał przeciwko Licyniuszowi, ten zaś pokonał go i ogłosił się niekwestionowanym władcą imperium na Wschodzie. Licyniusz, który wcześniej zawarł ugodę ze św. Konstantynem, szybko zwrócił się przeciwko niemu. Dlatego ponownie rozgorzały prześladowania chrześcijan. Jego celem było pozbycie się Konstantyna, aby był jedynym cesarzem całego imperium. Dlatego należy udusić chrześcijan, sojuszników i kurtyzany Konstantyna. Z tego powodu Licyniusz nałożył ograniczenia na biskupów na Wschodzie, zamknął kościoły, wygnał chrześcijan, którzy wpadli w jego ręce, konfiskował ich majątek i brutalnie karał wszystkich, którzy odważyli się wyciągnąć pomocną dłoń do aresztowanych. Również wyżsi urzędnicy mieli obowiązek składania ofiar bożkom. Korupcja, niesprawiedliwość i przemoc we wszystkich obszarach administracji.
Kiedy Konstantyn usłyszał o zmieniających się warunkach na Wschodzie i arbitralnych środkach stojących przed chrześcijanami, zebrał silną armię pod sztandarem Świętego Krzyża i ruszył na wschód, pokonując raz na zawsze Licyniusza najpierw pod Adrianopolis, a następnie w Chryzopolis. Było to 18 września 324 r. n.e.
Pokój Wschodu i Zachodu:
W ten sposób koszmar został zdjęty z barków Kościoła na Wschodzie, tak jak wcześniej zdjął go z chrześcijan na Zachodzie. W dekrecie wydanym przez Konstantyna i rozgłoszonym w całym imperium oświadczył, że za autora swoich zwycięstw należy uważać jedynie Boga i że został wybrany przez Bożą Opatrzność do służenia dobru i prawdzie. Ustanowił nowych władców prowincji, zakazał im składania ofiar pogańskich i rozesłał do wszystkich regionów podlegających jego władzy dowodów swego oskarżenia o pogaństwo i nawoływania do nawrócenia się do Chrystusa. Namawiał wszystkich swoich zwolenników, aby poszli w jego ślady, ale nikogo do tego nie zmuszał.
Nowe miasto:
To chrześcijańskie imperium, którego panowanie trwało tysiąc lat i dłużej, pasowało do nowej stolicy, która była bardziej kompatybilna pod względem geograficznym niż Rzym i wolna od wspomnień o pogaństwie i nadużyciach. Gdy Konstantyn otrzymał, jak głoszono, boski znak, wybrał małe – wówczas – miasto zwane Bizancjum, które zajmowało kluczową pozycję między Wschodem a Zachodem. Poinstruował Ophratę, swojego głównego inżyniera, aby nie szczędził wysiłków i pieniędzy, aby wyposażyć miasto we wszystkie pomniki i drogi publiczne, które chciał przewyższyć wielkością i chwałą wszystkie inne miasta na świecie.
Podczas wmurowania kamienia węgielnego pod nowe miasto 8 listopada 324 roku n.e. nadano mu nazwę Konstantynopol, Nowy Rzym, a później poświęcono go Matce Bożej. Pośrodku pałacu królewskiego wznosił się masywny krzyż ozdobiony drogimi kamieniami. Na placu na szczycie porfirowej marmurowej kolumny ustawiono posąg Konstantyna, w którym zgłoszono święte szczątki. U stóp kolumny umieszczono także kosze, które miały posłużyć do cudu rozmnożenia chleba. Praca poszła bardzo szybko. Z okazji dwudziestej piątej rocznicy dojścia Konstantyna do władzy, czyli 11 sierpnia 330 roku n.e., z wielką pompą świętował inaugurację nowej stolicy.
Sobór Nicejski:
Po zwycięstwie Konstantyna nad Licynem jego pierwszą troską było przywrócenie i utrwalenie jedności Kościoła zagrożonego przez herezję egipskiego kapłana Ariusza. Aby osiągnąć ten cel, wysłał za pośrednictwem Hozjusza, biskupa Kordoby, listy do Aleksandra z Aleksandrii i Ariusza, w których wyraził swój ból z powodu trwającego podziału, następnie zaprosił wszystkich biskupów świata do Nicei na pierwszy święty sobór powszechny , w roku 325 n.e. To spotkanie, pierwsze w swoim rodzaju, które zgromadziło biskupów z całego świata, było całkowitym wyrazem pełni Kościoła i jedności imperium chrześcijańskiego. Cesarz siedział pośrodku biskupów, ozdobiony klejnotami. Rozpoczął sesje, dziękując Bogu za to spotkanie i nawołując uczestników, aby zawarli pokój i rozwiązali spory, które Szatan zasiał w domu Bożym. Brał także udział w obradach i dzięki swojej łagodności i opanowaniu udało mu się pogodzić sprzeciwiających się. Następnie sobór potępił Ariusza i jego zwolenników. Postanowiono także obchodzić chwalebną Wielkanoc wszędzie tam, gdzie w jednym dniu będzie ona znakiem jedności wiary. Po zakończeniu obrad Konstantyn zaprosił świętych ojców z okazji dwudziestej rocznicy swego panowania na wielką ucztę, po której wręczył im hojne dary i bezpiecznie wrócił do diecezji.
Cesarz Chrystusa:
W następnym roku, 326 r., ochrzczono cesarzową Helenę. Następnie odbyła pielgrzymkę do Palestyny. Następnie św. Makary, biskup Jerozolimy, wyjaśnił stan miejsc świętych i drewna krzyża, które cesarz Adrian w roku 126 n.e. przykrył kurzem i śmieciami. Konstantyn nakazał budowę luksusowej bazyliki (małego kościoła) w miejscu, które nazwał Kościołem Zmartwychwstania Pańskiego. Inaugurowano go w roku 337 n.e., z okazji trzydziestej rocznicy jego dojścia do władzy.
Ponadto Święta Helena odwiedziła inne święte miejsca i zbudowała kościoły w Betlejem i na Górze Oliwnej. Donoszono również, że wypuściła więźniów i roztrwoniła dobre uczynki na całym Wschodzie. Po ukończeniu swojej misji zasnęła w Panu w wieku osiemdziesięciu lat. Jej pogrzeb odbył się w Konstantynopolu, a ciało przewieziono później do Rzymu, gdzie jej sarkofag można dziś oglądać w Muzeum Watykańskim.
Z tego, co mówiono o Świętej Helenie, była ona łagodna, dobroduszna, łagodna i przyjazna wszystkim grupom ludzi, zwłaszcza tym, którzy pełnili funkcję w służbie kościelnej. Tym ludziom, jak mówił historyk Rufinus, okazywała taki szacunek, że czasami sama ich obsługiwała, gdy zasiedli do stołu, jak gdyby była jedną z niewolnic. Odstawiają naczynia, nalewają napój i chwytają miskę z wodą, aby umyć ręce. Mówiono, że zbudowała klasztor dla świętych dziewic w Jerozolimie. Upiększyła także miasto Drepanum w Bitynii na cześć św. Lucjusza do tego stopnia, że św. Konstantyn, król, nazwał później miasto imieniem swojej matki (Helenoplis).
وبالعودة إلى الكلام على قسطنطين الملك نقول إنه بنعمة الله، نجح بحكمة أستمدها من فوق في إشاعة السلام وتوفير الأمن على الحدود حتى أن من سُمّوا “برابرة” حوّلوا سيوفهم إلى أدوات زراعية. وهكذا انصرف رجل الله إلى تثبيت اساسات الإمبراطورية المسيحية ومؤسساتها. وقد شجع بكل الوسائل المتاحة، انتشار المسيحية، كما حوّل في العمق، القوانين الرومانية بحيث أخضعها لروح الرأفة الإنجيلية. ومنذ أن ارتقى سدة العرش، رسم أن يكون يوم الأحد عطلة في كل الإمبراطورية. كما أزال عقوبة الموت صلباً ومنع ألعاب المصارعة وعاقب بشدة على الاغتصاب وقلة الحشمة. بعد ذلك شجع مؤسسة العائلة كأساس للبناء الاجتماعي مُحدّاً من الطلاق ومُديناً للزنى وسن قوانين جديدة بشأن حقوق الإرث. كما ألغى القوانين التي كانت سائدة في حق الذين لا يتركون عقباً مشجعاً بذلك على الرهبانية التي عرفت في أيامه انطلاقة مهمة، وأفرز للعذارى المكرّسات هبات سخية. هؤلاء كان يحترمهن احتراماً كبيراً. وعندما انتقلت الإدارة إلى القسطنطينية سنة 330م، منع قسطنطين الاحتفال بالأعياد الوثنية وحال دون وصول الوثنيين إلى سدة المسؤولية في الدولة.
Hojnie rozdawał także wszystkim potrzebującym, chrześcijanom i niechrześcijanom, wspierając wdowy i ofiarowując się jako ojciec sierotom. Dbał także o ochronę biednych przed szantażem ze strony możnych i sprzyjał dobrobytowi swego ludu, obniżając o jedną czwartą roczny podatek. Przemyślał także oszacowanie wartości majątku w celu redystrybucji obciążeń finansowych.
Cechy osobiste:
كان قسطنطين هادئاً، ساكناً، سيّداً على الأهواء التي تضني المقتدرين بعامة. على القطع النقدية ظهر واقفاً ونظره إلى السماء كما ليؤكد بذلك، أن على الحاكم أن يكون رجل صلاة، وسيط سلام واتفاق في مُلكه. في قصره، كما قيل، أفرز صالة كان يعتزل فيها ليصلي ويتأمل في الكتاب المقدس. كما كان يمضي لياليه أحيانا، في كتابة الأحاديث التي كان يحثّ الشعب فيها على محبة الحقيقة والفضيلة. وإذ علم ذات يوم أن أحدا ألقى حجراً على رسم يمثله وطُلب منه أن يكون عقابه للجاني صارماً، مرر يده على وجهه وابتسم قائلاً: “لست أُحسن بأي جرح في وجهي وأنا بصحة جيدة”. ثم ترك المتهم يذهب في سبيله. كل من كان يدنو منه ملتمساً خدمة مباركة كان واثقاً من حصوله عليها. في ذلك الحين كما عبّر العديد من الآباء القديسين، كان بالإمكان القول أن الله كان هو الحاكم بالفعل بين الناس.
Jego chrzest i wniebowstąpienie:
بعد أن احتفل قسطنطين بتبوئه الثلاثين للعرش بقليل سنة 337م، حمل شابور الثاني، ملك الفرس على المسيحيين في مملكته. ثم إذ تنكر لتحالفه مع قسطنطين اجتاح أرمينيا. لذلك أعد الإمبراطور التقي جيشاً قوياً وخرج بنفسه للدفاع عن المسيحيين. لكنه مرض في هيلينوبوليس ونُقل على وجه السرعة إلى ضواحي نيقوميذية حيث جرت عمادته. المعمودية في ذلك الزمان، كان المؤمنون يؤجلونها إلى سن متقدمة، وقليلاً إلى ما قبل رقادهم توقيراً منهم لسر المعمودية وظناً أن المؤمن بعد أن يعتمد لا يجوز له أن يخطئ وإلا لا تكون له مغفرة بعد. وفاته كانت يوم العنصرة المجيدة من العام 337م. كان لا يزال يلبس الأبيض نظير المعتمدين حديثاً. ثمة صلاة تُنسب غليه قبل وفاته جاء فيها: “ألان عرفت أني مغبوط حقاً. ألان عرفت أنى صرت مستحقاً للحياة الأبدية. ألان عرفت أنى اشترك في النور الإلهي”.
Po jego śmierci ciało św. Konstantyna, odpowiednika Apostołów, zostało przeniesione do Konstantynopola, gdzie w licznym gronie modlono się nad nim, a następnie złożono je w kościele Świętych Apostołów, pośród pustych kamiennych kapliczek Dwunastu Apostołów.
سيرة القديسين مأخوذة من كتاب سيرة القديسين”السنكسار” الجزء الثالث
Troparia w ósmej melodii
Panie, gdy Konstantyn, który jest Twoim posłańcem wśród królów, na własne oczy był świadkiem rysowania Twojego Krzyża na niebie i podobnie jak Paweł przed powołaniem, nie był człowiekiem i powierzył w Twoje ręce posiadane miasto , więc ratuj ją zawsze bezpiecznie, za wstawiennictwem Matki Bożej, jedynej Miłośniczki ludzkości.
Qandaq z trzecią melodią
Dzisiaj Konstantyn wraz ze swoją matką Heleną pokazują nam krzyż, symbol najczcigodniejszy, będący hańbą dla wszystkich Żydów, a bronią wiernych królów przeciwko wrogom, gdyż wydawał się nam wielkim i strasznym zarejestruj się na wojnach.