Król Konstantyn zmarł, a jego następcą został jego syn, Konstantyn VI (780-797), który był jeszcze nieletni. Strażniczką tronu została jego matka, Irena, i to ona przywróciła kult ikonom. Pragnęła także przywrócić szacunek rodzinie Teodorosa, dlatego mianowała jego syna Nikoporosa na głowę dworu cesarskiego, a on dobrze wywiązał się ze swojej misji.
W roku 787 odbył się VII Sobór Ekumeniczny, w którym uczestniczył Nikeforos, reprezentujący króla, który zwrócił na siebie uwagę ojców soboru ze względu na wiedzę teologiczną, jaką w nim widzieli.
W roku 805 zmarł patriarcha Tarazjusz, a Święty Synod wybrał na patriarchę Nikeforosa. Był on wówczas jeszcze osobą świecką. Nie chciał rozpoczynać tej sprawy, ale wrócił i poddał się woli Pana. W ciągu kilku dni przyjął stopień kapłaństwa i w Wielkanoc 806 roku przyjął święcenia kapłańskie na patriarchę Konstantynopola. Przyrzekł, że będzie dobrym pasterzem, który poświęca się dla trzody i że będzie wierny otrzymanemu depozytowi. Swoją pracę rozpoczął od reformy duchowieństwa oraz wskrzeszenia ducha i cnót chrześcijańskich w społeczeństwie Konstantynopola i udało mu się to w krótkim czasie.
لم ينعم نيكفوروس بالراحة طويلا، ولم يفرح بثمار جهوده. ففي سنة 813 استلم العرش لاون الخامس(الارمني) الذي عاد الى محاربة الايقونات. وبدأ بذلك اضطهاد شديد ضد الذين يكرمون الايقونات. حاول الملك اولا استمالة نيكوفوروس الى بدعته، لكنه لم يلقَ سوى جواب واحد من البطريرك:” ليس في وسعنا ان نغيّر شيئا في تعليم الكنيسة وتقاليدها القديمة. اننا نكرم الايقونات كما نكرم وتكرمون انتم كتب الاناجيل. فالمسيح جاء الى العالم منذ ثمانماية سنة، ومنذ تلك الايام يصوَّر ويُسجد له. فمن يجسر على الغاء هذا التقليد القديم؟.
Król nie miał innego wyjścia, jak zwołać sobór złożony z szeregu biskupów, którzy walczyli z ikonami i oskarżyli patriarchę o herezję. Orzekli, że należy go usunąć ze stanowiska i nakazali wygnanie.
Nikeforos pozostawał na wygnaniu w klasztorze św. Teodora niedaleko Konstantynopola przez 14 lat. Zasnął w Panu w roku 828, po wielu latach cierpliwego i odważnego dźwigania krzyża.
وانقضى زمن لاون وتبعه ميخائيل الثاني وثيوفيلوس وكلاهما كان محارباً للإيقونات. فلما فاز ميخائيل الثالث وأمه ثيوذورة بالحكم سنة 842م وأضحىَ القديس ميثوديوس بطريركاً جرى نقل رفات القديس نيكيفوروس بهمَّتهم من بروخونيس إلى القسطنطينية حيثُ أُودعت كنيسة الحكمة المقدَّسة، ثمَّ نقلت إلى كنيسة الرسل القديسين التي كانت العادة أن يدفن الأباطرة والبطاركة فيها. وقد ورد أن جسده لم يكن يومذاك، قد انحلَّ بعد. كما ورد أنهُ نفي في الثالث عشر من آذار سنة 827م, واستُعيد في نفس اليوم بعد ذلك بتسعة عشر عاماً.
Kościół obchodzi 2 czerwca i 13 marca przeniesienie jego szczątków.
Troparia w czwartej melodii
Twoje uczynki prawdy ukazały Cię Twojej trzodzie jako prawo wiary, obraz łagodności i nauczyciel wytrwałości, Ojcze Nikeforosie. Dlatego przez pokorę osiągnąłeś wywyższenie i bogactwo przez pokorę, dlatego wstawiasz się za Chrystusem Bogiem ratuj nasze dusze.