Osoba oświecona boskimi, niestworzonymi czynami „rozjaśnia w swoim sercu poznanie chwały Bożej, tej chwały, która jest na obliczu Chrystusa”, staje się „uczestnikiem Bożej chwały” i „uczestnikiem świętość Boga”. Chrześcijanin żyjący w łasce Bożej staje się „członkiem Ciała Chrystusowego”, to znaczy częścią wcielonego Ciała Bożego, żyje tym samym życiem co Chrystus i promieniuje boskim światłem.

Gdy tylko człowiek upadł, rozpoczął swoją wielką przygodę. Miłość, która łączyła go z Bogiem i resztą stworzenia, została zerwana, a wszystko w niej podzielone. Sam człowiek został podzielony i nie wracając do Boga, stał się istotą samolubną.

Kiedy mówimy o Bożym dziele w czasie, nie mamy na myśli tego, że stworzenie jest bezpośrednim dziełem Bożej istoty. Innymi słowy, stworzenie stworzone przez Trójjedynego Boga w czasie nie jest wynikiem boskiej istoty, ale raczej owocem woli Trójjedynego Boga.