Pochodził z Amid nad brzegiem Tygrysu. Był hrabią Wschodu. W roku 525 zmuszony był interweniować w sprawy polityczne Antiochii, aby położyć kres gwałtownemu konfliktowi, który wybuchł między dwoma stronnictwami znanymi wówczas jako Zieloni i Błękitni.

Ponieważ Efrem posiadał mądrość w rozwiązywaniu problemów, ludzie patrzyli na niego jak na zbawiciela zesłanego przez Boga. Stało się tak szczególnie po trzęsieniu ziemi w 526 roku n.e., które zniszczyło domy, budynki publiczne i kościoły Antiochii, a biskup Eufrazy zginął pod gruzami. Efrem powrócił, aby pomóc miastu odbudować się po zniszczeniach. Ludzie lgnęli do niego i widzieli w nim godnego następcę zmarłego biskupa, który został konsekrowany na biskupa Antiochii w kwietniu lub maju 527 roku n.e.

Efrem był pobożnym i wiernym prawosławnym chrześcijaninem, znawcą teologii i płodnym pisarzem. Zaciekle bronił prawosławia przed monofizytami. Podobno ścigał ich przywódców i podróżował daleko, aby przekonać tych, którzy wahali się przyjąć dekrety Soboru Chalcedońskiego.

Wielki ojciec Efraim odszedł spokojnie w Panu w roku 545 lub 546 n.e., po osiemnastu latach pasterstwa swojemu ludowi, w trakcie których przywrócił Antiochii jej dawną świetność.

Kościół wspomina go 7 marca i 8 czerwca.

Troparion w tonie czwartym i tonie ósmym
Ty ukazałeś się, natchniony przez Boga Efraimie, jako przewodnik prawdziwej wiary i nauczyciel dobrego kultu i czystości, o gwiazdo świata i piękności mądrych arcykapłanów, a swoją nauką oświeciłeś wszystkich, o harfo Ducha, tak wstawiaj się u Chrystusa Boga, aby zbawić nasze dusze.