Prawda zbawienia w Chrystusie nie jest statyczną literą, którą można zapisać w księdze. Jest to skarb, który Pan dał apostołom, aby ich zjednoczenie było pewną gwarancją posiadania przez nich prawdy zbawienia. Apostołowie przekazali ten skarb biskupom, aby dopełnili orędzie, w ich jedności z Kościołem – Ciałem Chrystusa, w którym działa Duch Święty i czyniąc to, nie wyrażają własnego zdania, ale raczej wolę Ducha Świętego zamieszkiwanie w Kościele.

Kto zaprzecza osobistemu wkładowi Dziewicy w dzieło naszego zbawienia i nie oddaje należnej czci Matce Bożej, nie porusza się w nowym korzeniu Chrystusa ani w nowym stworzeniu, lecz pozostaje w królestwie upadek i zepsucie i jest powiązany ze starym korzeniem Adama, to znaczy z samym korzeniem grzechu, ponieważ dla niego narodziny Chrystusa są tak, jakby to się nie wydarzyło

Widzieliśmy, że w wyniku upadku zmieniła się sama natura ludzka. W rezultacie Adam przekazał swoim potomkom ciężkie dziedzictwo, przekazując im chorą i wyczerpaną naturę, której udziałem była śmierć i zepsucie. W jaki sposób potomkowie Adama, czyli cała ludzkość, mogą zostać zbawieni?