Śmierć jest skutkiem nowego stanu, w jaki człowiek wszedł po upadku, i jest spowodowana grzechem. W ten sposób stał się wrogiem człowieka. Ale to życie to tylko hotel. Wchodzimy do niego i spędzamy w nim całe nasze obecne życie. Staramy się jednak wyjść z tego z dobrą nadzieją. Nie możemy tu zostawić niczego, co moglibyśmy tam przeoczyć.

W okresie następującym po epoce apostolskiej pozycja apostołów w Kościele, zgodnie z definicją biblijną, przeszła na biskupów. Władza biskupa we wczesnym Kościele była władzą Chrystusa i Kościoła, a nie władzą osobistą. Tak jak apostołowie mieli „umysł Chrystusowy”, tak i decyzje, które podejmowali w sprawach kościelnych, były kierowane przez Ducha Świętego, a nie od nich.

Kościół jest łącznikiem między samymi ludźmi i między nimi a Bogiem, w formie partnerstwa istniejącego między Trójcą Świętą. W tym sensie w Raju istniał Kościół, ale upadek człowieka od pierwszej komunii doprowadził do Kościół przenoszący się z Raju na Ziemię.

Kto zaprzecza osobistemu wkładowi Dziewicy w dzieło naszego zbawienia i nie oddaje należnej czci Matce Bożej, nie porusza się w nowym korzeniu Chrystusa ani w nowym stworzeniu, lecz pozostaje w królestwie upadek i zepsucie i jest powiązany ze starym korzeniem Adama, to znaczy z samym korzeniem grzechu, ponieważ dla niego narodziny Chrystusa są tak, jakby to się nie wydarzyło

Widzieliśmy, że w wyniku upadku zmieniła się sama natura ludzka. W rezultacie Adam przekazał swoim potomkom ciężkie dziedzictwo, przekazując im chorą i wyczerpaną naturę, której udziałem była śmierć i zepsucie. W jaki sposób potomkowie Adama, czyli cała ludzkość, mogą zostać zbawieni?