„Ojcowie Kościoła” działali nie tylko jako jednostki, ale jako ludzie kościelni, w imieniu i na rzecz Kościoła. Są rzecznikami Kościoła, interpretatorami jego wiary, strażnikami jego tradycji, świadkami jego prawdy i wiary oraz wybitnymi nauczycielami i na tym opiera się ich władza!

Problem prawidłowej interpretacji Biblii pozostawał ostry aż do IV wieku, podczas zmagań Kościoła z arianami, a jego dotkliwość była mniejsza niż w II wieku, podczas oporu gnostyków, sebalistów i montanistów. Wszystkie strony konfliktu uciekały się do tej księgi do tego stopnia, że heretycy cytowali – i nadal to robią – jej rozdziały i wersety oraz odwoływali się do jej autorytetu.

Sam Chrystus należy do tej wspólnoty jako jej głowa, a nie tylko jako jej pan i pan. Nie jest On ponad Kościołem ani poza nim, gdyż Kościół jest w Nim. Kościół to nie tylko grupa, która wierzy w Chrystusa i podąża Jego śladami lub według Jego przykazań, ale raczej grupa, która w Nim mieszka i w której On przebywa przez Ducha Świętego.

Kościół jest dziełem Chrystusa na ziemi i jest obrazem Jego obecności i pozycji w świecie. Kiedy Duch Święty zstąpił w dniu Pięćdziesiątnicy na Kościół, który wówczas był reprezentowany przez Dwunastu i zgromadzonych z nimi, wszedł na świat, aby zamieszkać wśród nas i aby Jego dzieło było w nas skuteczniejsze niż wcześniej.

Kapłani Chrystusa nie powinni głosić, przynajmniej z ambony, swoich własnych idei, ponieważ w kościele nakłada się na nich ręce, aby głosili Słowo Boże. Ewangelia Jezusa Chrystusa jest im przekazywana i zostaje im złożone wieczne i niepowtarzalne przesłanie. Dlatego oczekuje się od nich szerzenia i zachowywania „wiary danej świętym”.