Rozdział szósty: Bóg
1- Bóg jest Trójcą Chrześcijaństwo wierzy w ustną ewangelię, którą głosił Chrystus i jego apostołowie, a następnie niektórzy z apostołów spisali ją na piśmie w księgach zwanych […]
1:4 – IV Sobór Powszechny i jego rezultaty (Eutychus i Dioscorus)
Ten tekst jest jedynie sceną. Dylemat nie został całkowicie rozwiązany. Dlatego w odpowiedzi na separację Nestorian, którzy osłabili hipostazę i osłabili unię, powstał fanatyzm
1:3 – Konflikt wokół doktryny o boskim wcieleniu – Sobór Trzeci (Apollinaris, Teodor z Missis, Nestoriusz)
Wkrótce jednak teolodzy zaczęli proponować jakość „zjednoczenia” pomiędzy boską istotą Jezusa a Jego ludzką istotą. W Antiochii – jak on to widzi
Rozdział dziewiąty - Osoba Boga-Człowieka
Chrystus jest doskonałym Bogiem i doskonałym człowiekiem. Zjednoczył w swojej osobie istotę boskości i istotę natury ludzkiej, które przyjął, ciało i rozumną duszę, wszystko to przyjął, aby je uświęcić. . Prawda jest taka, że był doskonały, to znaczy posiadał całą naturę Boską i przyjął mnie w całości, to znaczy przyjął całą naturę ludzką. Zjednoczył wszystkich ze wszystkimi, aby wszystkim dać zbawienie, czyli całej naturze, bo czego nie zabrane, nie da się wyleczyć.
Rozdział pierwszy: Zagubiona myśl biblijna
Kapłani Chrystusa nie powinni głosić, przynajmniej z ambony, swoich własnych idei, ponieważ w kościele nakłada się na nich ręce, aby głosili Słowo Boże. Ewangelia Jezusa Chrystusa jest im przekazywana i zostaje im złożone wieczne i niepowtarzalne przesłanie. Dlatego oczekuje się od nich szerzenia i zachowywania „wiary danej świętym”.
في كيفية تبادل العطاء أو المقايضة
الأسماء العامة والخاصة: لقد سبق وقلنا مرّات عديدة إن الجوهر غير الأقنوم، وإن الجوهر يشير إلى النوع المشترك والعام في
IV Sobór Ekumeniczny – Sobór Chalcedoński
Wprowadzenie: Po Prawie Jedności – opracowanym przez teologów z Aleksandrii i Antiochii – powstał spór co do niektórych zawartych w nim wyrażeń, a to dlatego, że nie było
Fokas i Herkules
Dojście Fokasa do władzy: Żołnierze zbuntowali się jesienią 602 roku i pod dowództwem jednego z ich oficerów Fokasa przeprawili się przez Dunaj i udali się w stronę stolicy państwa.