Jesteś tutaj: Główny » tradycja » Strona 2

tradycja

Rozdział dwudziesty czwarty - Święty Krzyż

Staje się jasne, że wcześniejsze wzmianki Starego Testamentu wskazują nie tylko na wydarzenie ukrzyżowania Chrystusa, ale także na sam znak krzyża, czyli „znak Syna Człowieczego”, który będzie ostatecznym sztandarem zwycięstwa podczas triumfalnego przyjścia Pana. Krzyż Pański jest wyrazem nieograniczonej miłości Boga i zarazem nieograniczonej wartości człowieka. Nie ma większego wyrazu miłości Bożej niż Krzyż i nie ma większego postępu dla człowieka niż jego wniebowstąpienie do rzeczywistości Krzyża. .

Rozdział trzynasty – Święty depozyt Kościoła

Prawda zbawienia w Chrystusie nie jest statyczną literą, którą można zapisać w księdze. Jest to skarb, który Pan dał apostołom, aby ich zjednoczenie było pewną gwarancją posiadania przez nich prawdy zbawienia. Apostołowie przekazali ten skarb biskupom, aby dopełnili orędzie, w ich jedności z Kościołem – Ciałem Chrystusa, w którym działa Duch Święty i czyniąc to, nie wyrażają własnego zdania, ale raczej wolę Ducha Świętego zamieszkiwanie w Kościele.

Rozdział czwarty – Bóg reklamy

Człowiek nie będzie mógł poznać Bożej prawdy, czyli nie będzie mógł poznać istoty Boga, a zna jedynie niestworzone działania Boga, czyli Jego skutki. Jednak tradycja kościelna i Biblia mówią o konkretnych ukazaniach się Boga, z których najważniejszym jest Jego ukazanie się Abrahamowi w postaci trzech aniołów. Ojcowie Kościoła mówią, że to wydarzenie jest pierwszym pojawieniem się Trójcy Świętej w Starym Testamencie

Rozdział siódmy: Św. Grzegorz Palamas i tradycja ojców

Kościół jest oczywiście „apostolski”, ale jest także patrystyczny. Zasadniczo jest to „Kościół Ojców”. Tych dwóch „cech” nie można rozdzielić, a ponieważ jest „patrystyczna”, jest prawdziwie „apostolska”. Świadectwo ojców to coś więcej niż rys historyczny i więcej niż głos z przeszłości.

Rozdział piąty: Misja tradycji w starożytnym Kościele

Problem prawidłowej interpretacji Biblii pozostawał ostry aż do IV wieku, podczas zmagań Kościoła z arianami, a jego dotkliwość była mniejsza niż w II wieku, podczas oporu gnostyków, sebalistów i montanistów. Wszystkie strony konfliktu uciekały się do tej księgi do tego stopnia, że heretycy cytowali – i nadal to robią – jej rozdziały i wersety oraz odwoływali się do jej autorytetu.

Rozdział czwarty: Kościół: jego natura i misja

Sam Chrystus należy do tej wspólnoty jako jej głowa, a nie tylko jako jej pan i pan. Nie jest On ponad Kościołem ani poza nim, gdyż Kościół jest w Nim. Kościół to nie tylko grupa, która wierzy w Chrystusa i podąża Jego śladami lub według Jego przykazań, ale raczej grupa, która w Nim mieszka i w której On przebywa przez Ducha Świętego.

Przewiń na górę