Gregory Jabara, Hama ve çevresi Rum Ortodoks Metropoliti
Kendisi Gabriel bin Nicola bin Youssef Jabara'dır. 19 Nisan 1839'da Suriye'nin başkenti Şam'da doğmuştur. Eğitimini Asya okullarında almıştır.
Kendisi Gabriel bin Nicola bin Youssef Jabara'dır. 19 Nisan 1839'da Suriye'nin başkenti Şam'da doğmuştur. Eğitimini Asya okullarında almıştır.
MS 213 yıllarında Pontus ülkesinin (şu anda Türkiye'de) yeni Caesarea şehrinde doğdu. Annesi ve babası pagandı ve adı Theodoros'tu.
İnsan, ilâhî gerçeği bilemeyecek, yani Allah'ın mahiyetini bilemeyecek, sadece Allah'ın yaratılmamış fiillerini, yani etkilerini bilecektir. Ancak kilise geleneği ve İncil, Tanrı'nın belirli görünümlerinden bahseder; bunların en önemlisi, O'nun İbrahim'e üç melek şeklinde görünmesidir. Kilise Babaları bu olayın Eski Ahit'te Kutsal Teslis'in ilk kez ortaya çıkışı olduğunu söylüyorlar.
Amos, “Tanrı taşır” anlamına gelen Amoşiah isminin kısaltmasıdır. Yaptıkları ve sözleri kitaplaştırılan ilk peygamberdir. Ondan önceydi
Gürcistan'da manastırcılığı yayan on iki Suriyeli babadan biridir. Suriye'nin Antakya şehrinde doğdu. Dindar Hıristiyan anne ve babasıyla yalnızdı.
Kilise elbette “havariseldir” ama aynı zamanda ataerkildir. Aslında “Babalar Kilisesi”dir. Bu iki “karakteristiği” ayıramayız ve “ataerkil” olduğu için gerçek anlamda “apostolik”tir. Babaların tanıklığı, tarihsel bir özellikten ve geçmişten gelen bir sesten çok daha fazlasıdır.
“آباء الكنيسة” لم يتصرفوا كأفراد فقط، بل كرجال كنسيين، بالنيابة عن الكنيسة وباسمها. فهم الناطقون باسم الكنيسة ومفسِّرو إيمانها وحافظوا تقليدها وشهود حقيقتها وإيمانها ومعلِّمون بارزون، وعلى هذا الأساس يقوم سلطانهم!
İncil'in doğru yorumlanması sorunu, Kilise'nin Aryanlarla mücadelesi sırasında dördüncü yüzyıla kadar akut olarak devam etti ve ciddiyeti, Gnostiklerin, Sebalistlerin ve Montanistlerin direnişi sırasında ikinci yüzyılda olduğundan daha azdı. Çatışmanın tüm tarafları kitaba başvurdu; o kadar ki sapkınlar kitabın bölümlerini ve ayetlerini alıntıladılar ve hala yapıyorlar ve otoritesine başvurdular.
ينتمي المسيح نفسه إلى هذه الجماعة كرأس لها، لا كسيِّد ورب فقط. وهو لا يكون فوق الكنيسة أو خارجها، فالكنيسة هي فيه. وما الكنيسة مجرَّد جماعة تؤمن بالمسيح وتسير على خطاه أو وفقاً لوصاياه، بل الجماعة التي تقيم فيه والتي يقيم هو فيها بالروح القدس.
الكنيسة هي عمل المسيح على الأرض وهي صورة حضوره ومقامه في العالم. فعندما انحدر الروح القدس في يوم الخمسين على الكنيسة التي مثَّلها آنذاك الاثنا عشر والمجتمعون معهم، دخل العالم كي يسكن بيننا وكي يكون عمله فعَّالاً فينا أكثر منه فيما مضى
الكتاب المقدس لا يشتمل على كلِّ النصوص التاريخية والتشريعية والتعبّدية الموجودة، بل على نخبة منها. وهذه النخبة أصبحت ذات سلطان من خلال استعمالها -وعلى الأخص في الليتورجيا- وفي وسط الجماعة ومن خلال القيمة التي أعطتها لها الكنيسة.
يُفترض بكهنة المسيح ألا يبشِّروا، من منبر الوعظ على الأقل، بأفكارهم الخاصة لأن الأيدي تُوضع عليهم في الكنيسة للتبشير بكلمة الله. فيُسلَّم إليهم إنجيل يسوع المسيح وتُودع عندهم الرسالة الخالدة والفريدة. لذلك يُنتظر منهم نشر “الإيمان الذي أُعطي للقديسين” وحفظه.