Apostolik Dönemi'ni takip eden dönemde havarilerin Kilise'deki konumu İncil'de tanımlandığı şekliyle piskoposlara geçti. İlk kilisede piskoposun yetkisi, Mesih'in ve kilisenin yetkisiydi ve kişisel bir otorite değildi. Tıpkı elçilerin "Mesih'in düşüncesine" sahip olmaları gibi, kilise meselelerinde aldıkları kararlar da Kutsal Ruh tarafından yönlendiriliyordu, onlar tarafından değil.

Hıristiyan, bedeniyle ve tüm varlığıyla bir rahiptir. Kendisini ve tüm eserlerini Tanrı'ya ve onunla birlikte tüm yaratılışın kurbanı olarak sunmaya çağrılır. Bir Hıristiyanın kişisel hayatı, Tanrı'nın insandaki varlığına ve işleyişine bir tanıklık haline gelir; böylece onun yaşam tarzını gören herkes, Mesih'in onun içinde yaşadığı ve onun sıradan bir insan değil, Tanrı'nın Krallığının bir vatandaşı olduğu sonucuna varır. . Böylece onun tüm işi ve hayatı kalıcı bir ilahi hizmet haline gelir ve Allah'ın cennetindeki orijinal anlamını yeniden kazanır.