في الفترة التي تلت العصر الرسولي انتقل موقع الرسل في الكنيسة، كما حدَّده الكتاب المقدّس، إلى الأساقفة. كانت سلطة الأسقف في الكنيسة الأولى سلطة المسيح والكنيسة ولم تكن سلطة شخصيّة. وكما أن الرسل كان لديهم “فكر المسيح”، والقرارات التي كانوا يتّخذونها في المسائل الكنسية تتم بإرشاد الروح القدس وليس من لدنهم.

Den kristne er præst med sin krop og hele sit væsen. Han er kaldet til at ofre sig selv og alle sine gerninger som et offer til Gud og med det hele skabelsen. En kristens personlige liv bliver et vidnesbyrd om Guds tilstedeværelse og virke i mennesket, således at enhver, der ser hans levevis, konkluderer, at Kristus lever i ham, og at han ikke er en almindelig mand, men en borger i Guds rige. . På denne måde bliver hele hans arbejde og liv en permanent gudstjeneste og genvinder den oprindelige betydning, som det havde i Guds paradis.